Bassey, 16 mei 2007
Panama , Panama City

Home sweat home!

Ik zit in de lobbybar van het vijf sterren tellende Hotel Continental door het raam naar het verregende buitenzwembad te kijken. Met Ajax-Heerenveen op ESPN 2 op de achtergrond besef ik me dat het einde daar is. Om het met een knaller af te sluiten besloten Coen en ik de laatste nacht te spenderen in het duurste hotel dat we ons konden veroorloven. Alleen al de blikken van de ¨strakinhetpakkers¨ toen we in korte broek en slippers met onze sjofele backpacks de gekroonluchterde ontvangsthal binnen stapten was het meer dan waard. Gisteravond hebben we onder het genot van een Cohiba Siglo V (uit de doos die ik voor een tiende van de hier gespotte winkelwaarde ($300) in Cuba op de kop had getikt) de afgelopen twee maanden geëvalueerd en zijn we tot de conclusie gekomen dat het niet anders te omschrijven valt dan een superdeluxe toptijd.

De meest recente toevoeging aan ons avontuur wil ik jullie natuurlijk niet onthouden. Afgelopen weekend hebben we namelijk op een catamaran bij de crossing van het Panama Kanaal voor linehandler gespeeld. De Duitse eigenaar van ons hostel had ons in contact gebracht met een collega oosterbuur die mensen nodig had om zijn boot veilig door de sluisen te leiden. De scheepslieden onder jullie zullen bekend zijn met de procedure, maar voor de landrotten zal ik even onze taakomschrijving uiteen zetten. Zodra de boot goed en wel in de sluis ligt komen er van vier kanten ballen met touwen de boot opgeslingerd. Deze touwen dienen vervolgens aan grotere touwen bevestigd te worden, die door samenspel tussen de sluismannetjes (op de wal) en de linehandlers (op de boot) er voor zorg moeten dragen dat de boot tijdens de turbulentie van het zakkende al dan niet stijgende water op zijn plek blijft liggen.

De schipper van onze boot was een uiterst nerveuze ¨singlehandler¨ die luisterde naar de naam Ingo (de aan de vissticks gerelateerde bijnaam Kaptein Iglo was snel gevonden). Samen met de co-linehandlers Josh (USA) en Frederico (Italië gingen we tegen het eind van de middag opweg naar de eerste sluis. Het plan was om zaterdag vanuit de Caribean, door drie sluisen van 8m, 24m te stijgen, op het Lago Gatún te overnachten om vervolgens op zondag weer 24m te dalen, de Pacific in. Het was reeds donker toen we na enige vertraging aan de beurt waren om de sluis te betreden. We werder echter vergezeld door twee andere boten waarvan de ene al het gelinehandle zou doen wat er voor zorgde dat wij, aangekoppeld, vanuit onze luie stoel het hele spectakel konden aanschouwen. Het was heel indrukwekkend om, nadat de 10m hoge sluisdeuren achter ons gesloten waren, de voor ons gelegen, gigantische tientonner met ons mee te zien stijgen. Alles ging gesmeerd en het liep tegen middernacht toen we, voor anker in het meer, aan een welverdiende gele rakker zaten. Bij het verstrekken van het bestek maakte onze Italiaanse vriend Frederico de volgende onbetaalbare opmerking: (het Italiaanse accent moet je er zelf bij denken) ¨We need a knife to eat your pasta?¨.

Na de voedzame maaltijd doken we ons schommelende bedje in om de volgende ochtend wakker gebruld te worden door de iets te nabij woonachtige howler monkeys. In de stromende regen en met bulderend onweer voeren we in vier uur dwars door Panama. Aangekomen bij de tweede sluis daalden we, wederom in drie stappen, 24m en belandden zowaar in de Pacific. Het was absoluut een hele bijzondere ervaring om zo tegen het einde van m´n trip de kans te krijgen om, omringd door enorme tankers, door het Panama Kanaal te varen.

¨The world is a book, and those who do not travel only read a page¨. Een wijze uitspraak van Saint Augustine of Hippo die ik tegenkwam in een hostel in San Jose. Midden-Amerika is maar een klein hoofdstukje (bij iedere wereldkaart verbaas ik me weer over de nietigheid ervan) maar ik heb het het afgelopen half jaar met heel veel plezier gelezen. Gesurft, gezeild, gesnorkeld, gedoken en geraft. Maya ruïnes beklommmen, van vulkanen afgeboard en door het regenwoud geslingerd. Bijzondere mensen ontmoet, vrienden gemaakt en afscheid genomen. Ik heb veel ontdekt en geleerd, waarvan er maar een klein deel wordt weerspiegeld door taaldiploma´s en duikbrefetten. Bijvoorbeeld hoe het is om echt alleen te zijn en je eigen boontjes te doppen, hoe belangrijk familie is, maar ook m´n liefde voor het schrijven. Ik heb met veel plezier m´n verhaaltjes geschreven en ik wil jullie bedanken voor al jullie leuke en stimulerende reacties.

Aan alles komt een eind, en helaas ook aan deze reis. Al moet ik wel bekennen dat Amsterdam (die mooie stad...) wel weer lonkt. Lange, zomerse avonden, warme douches en wc-papier dat gewoon weer in de pot kan. Nu een snelle hap, een lange taxi en dan 14 uur vliegen. Voor de liefhebbers: als alles volgens plan verloopt stap ik donderdag 17 mei (morgen) over in Madrid op vlucht IB 3250 en land ik om 18:30 op schiphol (spandoeken worden gewaardeerd).
Jongelui dit was hem weer, voor de laatste keer!

Tot heel snel!

Liefs uit Panama City

Vandaag is Bas jarig! Verras Bas met een belletje via Hallobuitenland.nl